چتر همایون گل بر سربلبل بس است

در ره مرغ دلم حلقه مکن زلف را

بر سر سرو قدت حلقه کاکل بس است

سایه ز خود گو ببر غیر تو گر خود هماست

تا ز نشاط افکنم غلغله در بزم انس

از می نابم به گوش یک دو سه غلغل بس است

چند کشی محتشم بار تکبر ز خلق