از ابروان کشیده کمان در کمین ماست

نور جبین ما نه ز تاثیر طاعت است

داغی کهن ز لاله رخی بر جبین ماست

ای مرغ دل حذر که خدنگ افکنی عجیب

در بزم او همیشه ملولم که ناگهان

افتد به فکر او که چرا همنشین ماست

تا می کنیم محتشم از لعل او سخن