وه که شد آلوده دامان آن که در تمکین حسن

غیرتم از صد جهت راضی به مردن کرده است

مرده ما راهنوز از اختلاط اوست عار

کان مسیحا دم ز وصلش روح در تن کرده است

خنده بر مستوری صد پاکدامن کرده است

محتشم رخش ترقی بین که آن رعنا سوار

آهوی شیرافکنش را روبه افکن کرده است