به بزم وصل قدم چون نهم که عصمت او

کمر به کین تو ای دل چو یار جانی بست

طمع مدار که دیگر کمر توانی بست

گشود دست و مرا پای کامرانی بست

دری که دیده بروی دلم گشود این بود

که عشق آمد و درهای شادمانی بست