باده پیما که در آن بزم به پیمانه توست

دل ویران من ای گنج طرب رفته به باد

دل آباد که ویران شده ویرانه توست

من ز بزمت شده از بادیه پیمایانم

مکن ز افسانه غم رفته به خواب اجلم

تا ز سر خواب که بیرون کن افسانه توست

محتشم حیف که شد مونس غیر آن دل دار