هر کجا مرغیست سرگردان آب و دانه ایست

ای پری غم نیست گر مثل منت دیوانه ایست

هر گلی را بلبلی هر شمع را پروانه ایست

مرغ دل گرد لب و خال می گردد بلی

جان فدای گوشه آن چشم مخمورانه باد

کز قفای هر نگاهش ناز محبوبانه ایست

باده ای کاین هفت خم در خود نیابد ظرف آن