کز قفای هر نگاهش ناز محبوبانه ایست

مرغ دل گرد لب و خال می گردد بلی

هر کجا مرغیست سرگردان آب و دانه ایست

جان فدای گوشه آن چشم مخمورانه باد

باده ای کاین هفت خم در خود نیابد ظرف آن

پیش دست ساقی ما در ته پیمانه ایست

درد و غم یک سر به ما پیما که از محنت کشان