باده ای کاین هفت خم در خود نیابد ظرف آن

هر کجا مرغیست سرگردان آب و دانه ایست

جان فدای گوشه آن چشم مخمورانه باد

کز قفای هر نگاهش ناز محبوبانه ایست

پیش دست ساقی ما در ته پیمانه ایست

درد و غم یک سر به ما پیما که از محنت کشان

شیرخوار مرد خالی کردن خمخانه ایست