خردسالی را گرفتارم که در آداب حسن

پیش دست ساقی ما در ته پیمانه ایست

درد و غم یک سر به ما پیما که از محنت کشان

شیرخوار مرد خالی کردن خمخانه ایست

یوسف مصری بر او طفل مکتب خانه ایست

دل که می جوید ره بیرون شد از چشم خراب

مضطرب دیوانه سرگشته در ویرانه ایست