ور کنی جزم که مهر تو در آب و گل کیست

گر بدانی که گرفتار کمندت دل کیست

داد عصمت دهی از بهر رضای دل او

تا هوس پیشه بداند که دلت مایل کیست

سگت آهسته نهد پا به زمین از غیرت