عاقبت دست ز دامان من شیدا داشت

تیر او تا به سرا پرده دل ماوا داشت

خیمه صبر من دل شده را برپا داشت

تا به چنگ غمش افتاد گریبان دلم

عقل دیوانه شدی گر بنمودی لیلی

بهمان شکل که در دیده مجنون جا داشت

بس که در سرکشی آن مه به من استغنا کرد