نسبت خاصی از او خاطر نشینم شد که دوش

آن چه بی خورشید روی او ز غم بر ما گذشت

از رهی آزاده سروی خاست کز رفتار او

بانگ واشوقا گذشت از آسمان هر جا گذشت

با تواضعهای عام از من به استغنا گذشت

لحظه ای زین پیش چون شمعم سراپا در گرفت

حرفم آن آتش زبان را بر زبان گویا گذشت