محتشم از مردمان بود دل من رمان

خوی تو در عاشقی بس که زبونم گرفت

عشق که تسخیر من از خم زلف تو کرد

در خم من سالها داشت کنونم گرفت

رام پری چون شدم گرنه جنونم گرفت