تا گشاید بر که از ما قایلان درد خویش

پای پروازم به آن مشگین سلاسل بست و رفت

دل به راه او چو مرغ نیم به سمل می طپید

او به فتراک خودش چون صید به سمل بست و رفت

چشم لطفی کز من آن بی درد و غافل بست و رفت

خود در آب چشم خویشم غرق و می سوزم که او

غافل از سیل چنین پرزور محمل بست و رفت