میزد او خود در صحبت چو من از بی صبری

دی که ساغر زده از کلبه من سر زد و رفت

آتشی سر زد و شدشمع طرب خانه دل

مرغ جان آمد و گرد سر او پر زد و رفت

در تکلیف زدم بر در دیگر زد و رفت

خواستم در سر مستی شومش دامن گیر

ناگهان سر زد و دامن به میان بر زد و رفت