ملتفت گرچه به سمبل شدن صید نشد

وه که در مجلس ما سنگ به ساغر زد و رفت

آشکارا به رخ خاکی من پای نهاد

سکه مهر من غم زده بر زر زد و رفت

ناوک افکند و دوید از پی و خنجر زد و رفت

گفتمش مرغ دلم راست به پا رشته دراز

گرهی بر سر آن زلف معنبر زد و رفت