یک آشنا نشان توام در جهان نداد

ز آواز جنبش پر پروانه جویمت

عقلم فکند از ره و عشقم دلیل گشت

کز رهنمائی دل دیوانه جویمت

شضد نوبت این زمان که ز بیگانه جویمت

ای خواب خوش که گمشده ای چند هر شبی

تا صبح از شنیدن افسانه جویمت