در کوی شوقم ای دریک دانه معبدی است

شضد نوبت این زمان که ز بیگانه جویمت

ای خواب خوش که گمشده ای چند هر شبی

تا صبح از شنیدن افسانه جویمت

کانجا به ذکر سبحه صد دانه جویمت

جام فراق دادی و رفتی که در خمار

چون بی خودان به نعره مستانه جویمت