متاز کم ز نکویان سمند ناز که هستی

سگ تصرف آن دلبرم که برده ز جایت

اگر نه جاذبه عاشقی بدی که رساندی

عنان کشان ز دیار جفا به ملک وفایت

تو از برای یکی زار و صد هزار برایت

به محتشم که سگ توست راز خویش عیان کن

که چون جریده به آن کو روی دود ز قفایت