وصال اگر طلبد محتشم بس این که بر آن کو

درین غمم که مبادا شود رمیده ز خویت

تو دست برده به چوگان و خلق بهر تماشا

ز هر طرف سوی میدان به سر دویده چو گویت

دمی برآئی و بیند ز دور روی نکویت