بی لبت تشنه چو مردیم شکیبائی ما

در پی دانه خال تو عبث بود عبث

از تو هرگز چو سرافراز به سنگی نشدیم

میوه جستن ز نهال تو عبث بود عبث

در تمنای زلال تو عبث بود عبث

پر برآتش زدن مرغ دل ما ز وفا

بر سر شمع جمال تو عبث بود عبث