زند پر مرغ روحم چون شود از باد جولانش

قد خلق از سجودت باد گاهی راست گاهی کج

ز بس حسرت که دارد بر تواضع کردن شیرین

کشد نقش مرا فرهاد گاهی راست گاهی کج

اطاقه بر سر شمشاد گاهی راست گاهی کج

نزاکت بین که سروش می شود مانند شاخ گل

به نازک جنبشی از باد گاهی راست گاهی کج