چرا نمی نگرد نرگست دلیر به کس

که لاله رنگ نشانها بر آستین دارد

ز تاب زلف تو پیداست حال آن رگ جان

که اتحاد بر آن موی عنبرین دارد

ز گوشه ها نظری گر نه در کمین دارد

چگونه دست بدارد ز دامنت عاشق

که وعده تو به نو عاشقان یقین دارد