بر سر من بود ازو سودای لطف دائمی

هم عیاری در هوای او نگاهی هم نکرد

برق قهر او که گشت غیر را سالم گذاشت

در ریاض ما مدارا با گیاهی هم نکرد

او سرافرازم به لطف گاه گاهی هم نکرد

سر گران گشت از می و بر خوابگاه سر بماند

وز سردوش اسیران تکیه گاهی هم نکرد