فلک خوی تو دارد گوئی ای بدخو که از خواری

به صد تکلیف یک دم بر زمین آرام گر گیرد

ز خرمن سوز آهم می جهد ای نخل نو آتش

از آن اندیشه کن کاین آتش اندر خشک و تر گیرد

اگر بیند به تنگم کار بر من تنگ تر گیرد

تزلزل بر درد دامان صحرای قیامت را

چو دست محتشم دامان آن بیدادگر گیرد