بس است ای فتنه آن سر فتنه بهر کشتن مردم

بود خار وجودم از ره او زود برگیرد

به جانان می نویسم شرح سوز خویش و می ترسم

کز آتشناکی مصمون زبان خامه درگیرد

به جلاد اجل گو تا پی کار دگر گیرد

طبیبم نیز رویش دید و خصمم گشت می ترسم

که بر مرگم رگ جان بعد ازین خصمانه تر گیرد