چو آمیزد حیا با آه آتشبار من شبها

به جلاد اجل گو تا پی کار دگر گیرد

طبیبم نیز رویش دید و خصمم گشت می ترسم

که بر مرگم رگ جان بعد ازین خصمانه تر گیرد

به جای سبزه و شبنم جهان را در سپر گیرد

اگر فصاد بگشاید بیمار عشقت را

ز خون گرمش آتش از زبان نیشتر گیرد