به شکل خوی که از آن صد حباب برخیزد

ز تاب می گل رویش چنان برافروزد

که سنبل سر زلفش ز تاب برخیزد

بیاد آن مه خرگه نشین چو بارم اشگ

شبی بود که چو از خواب دیده بگشایم

به دیده ام تو نشینی و خواب برخیزد

بهر زمین که خرامی چو آهوی مشگین