عجبست بسیار عجب که رسد به بالین طرب

ز جفا به جائی بر سلطان که به آن کمندی نرسد

میلت در آئین جفا چه بلاست ای سرو که تو را

نرسد به خاطر ستمی که به مستمندی نرسد

سر من که در ره طلب به مستمندی نرسد

من و گریه تلخی چنین چه عجب گر از تلخی این

به لب من غصه گزین لب نوشخندی نرسد