سوار رخش برون رانده از غبار من آمد

جهان دل و جان می رود به باد که دیگر

جهان بهم زده سلطان کامکار من آمد

چو افتاب که از ابر ناگهان بدر آید

شد آرمیده سوار سمند و آخر جولان

فکنده زلزله در جان بی قرار من آمد

سترده داد بلاکار زاریان بلا را