آنجا که گردن دل من مانده در کمند

زلفش مرا به کوشش خود می کشد به بند

گیسو به پشت گرمی آن گردن بلند

شمشیر قاطع اجل است آلت نجات

صد اختراع می کند از جلوه های خاص

قد بلندش از حرکت کردن سمند

از اضطراب درد تو بر بستر هلاک