ای طبیب ار تو دوائی نکنی درد مرا

پادشاهیست که احوال گدا می داند

گر بسازم به جفا لیک چه سازم با این

که جفا می کند آن شوخ و وفا می داند

آن که این در به من داد دوا می داند

همه شب دست در آغوش خیالت دارم

کوری آن که مرا از تو جدا می داند