مگرش دست شود رنجه و خنجر شکند

می رود سرخوش و من بر سر آتش که چه وقت

مست باز آید و غوغا کند و درشکند

دست ز احباب ندارد چو کشد خنجز ناز

سگ آن مست غرورم که نگه داند راه

شحنه را بر سر بازار اگر سر شکند

زده ام دوش به جرات در قصری کانجا