کو بر فرس ننهاده زین در عالمی شور افکند

یارب چه با دلها کند محجوب خورشیدی که او

در پیکر کوه اضطراب از ذره ای نور افکند

چون بی خطر باشد کسی از شهسوار عشق وی

بی شک رساند تیر خود آن گل رخ زرین کمال

گر در شب از یک روزه ره در دیده مور افکند

خوش بود گر از دل رسد حرف اناالحق بر زبان