بی شک رساند تیر خود آن گل رخ زرین کمال

در پیکر کوه اضطراب از ذره ای نور افکند

چون بی خطر باشد کسی از شهسوار عشق وی

کو بر فرس ننهاده زین در عالمی شور افکند

گر در شب از یک روزه ره در دیده مور افکند

خوش بود گر از دل رسد حرف اناالحق بر زبان

غیرت به جرم کشف را ز آتش به منصور افکند