هرسو چراغی محتشم افروزد از رخسارها

آتش درین افسردگان از آب انگور افکند

بهر چه سر عشق را با بی بصر گوید کسی

بیهوده کس دارو چرا در دیده کور افکند

یک شمع چون در انجمن پرتو به جمهور افکند