محتشم از کمند شد خسته چنان که چون توئی

مرغ قفس شکن دگر میل قفس نمی کند

مرغ دلی که می جهد خاصه ز دام حیله ای

دانه اگر ز در بود باز هوس نمی کند

می رود از قفا و او روی به پس نمی کند