صد عشوه کرد لیک مرا زان میانه کشت

دی صبح دم که عارض او بی نقاب بود

چیزی که در حساب نبود آفتاب بود

نازی که در میانه لطف و عتاب بود

از دام غیر جسته ز پر کارئی که داشت

می آمد آرمیده و در اضطراب بود