در چراغ مرده این روغن همان نگیرم نبود

گر دلم در سینه سوزان نباشد گو مباش

اخگری در گوشه گلخن همان گیرم نبود

ز آفتاب هجر مغز استخوانم گو بریز

ملک جانی کز خرابیها نمی ارزد به هیچ

گر فراق از من بگیرد من همان گیرم نبود

دیده گر خواهد شدن از گریه ویران کو بشو