یک شب ای ماه ز بیداد تو بیداد که بود

یک دم ای سرو ز غمهای تو آزاد که بود

مردم از ذوق چودی تیغ کشیدی بر من

کامشب از درد درین کوی به فریاد که بود

دور از بزم تو ماندم که ز می شستم دست