چون تو ماهی که نترسید ز آه من و داد

آن که ننمود درین واقعه ارشاد که بود

چون به ناشادی مردم ز تو شادان بودم

آن که ناشادی من دید و نشد شاد که بود

خرمن محتشم دلشده برباد که بود