فغان کز چشم او آخر فتادم از گناه خود

سیه چشمی که شادم داشت گاهی از نگاه خود

نمی دانم چرا برداشت از من سایه رحمت

سهی سروی که دارد عالمی را رد پناه خود

کشد شمشیر و گوید سر مکش از من معاذالله