به پیراهن دریدن تا به دامان می رود دستم

رهی دارم که از دوری به پایان دیر می آید

سری کز بی سرانجامی به سامان دیر می آید

ز ضعفم چاک پیراهن به دامان دیر می آید

صبا جنبید و میدان رفته شد یارب چرا این سان

به جولان آن سوار گرم جولان دیر می آید