نخستین رفتن خویشم در آن کو یاد می آید

چو غافل از اجل صیدی سوی صیاد می آید

من پا بسته روز وعده ات آن مضطرب صیدم

که خود را می کشم در قید تا صیاد می آید

اگر دیگر مخاطب نیستم پیشش چرا قاصد