بس که به دل زخمها زان بت فتان رسید

خانه مردم نهاد رو به خرابی که باز

دجله چشم مرا نوبت طوفان رسید

در نظر اولم اشک به دل شد به خون

آن که ز خاصان او طاقت نازی نداشت

از پی آزردنش کار به درمان رسید

بر لب زخم دلم در نفس آخرین