منت ایزد را که زود آن روزگار آمد به سر

کوبیان خسرو و طی لسان و عمر نوح

کاید این الکن زبان از عهده شکرت بدر

روزگاری بودم از ناقابلان لطف تو

شهریارا گر ز دست اقتدارت تا به حشر

بر سرم تیغ و تبر بارد و گر در و گوهر

سر مبادم گر سر موئی ز نفع و ضر آن