در تن اساس عمر مرا کرد استوار

هر ذره شد ز جسم خراب من اختری

سر زد چو در خرابه من آفتاب وار

باران عام رحمت او برخلاف رسم

کوتاه گشت پای اجل تا ز لطف گشت

بالین طراز محتشم خسته فکار

سلطان سرفراز که کردست ایزدش