هرچند آتشش بود افسرده محتشم

با جان خود خصومت و با بخت خود ستیز

تلخی صبر گفت ولی کرد آشکار

عذری ز پی بجنبش لبهای شهد ریز

او تیز می کند به نگه های تیز تیز