مس بود اکسیر را قابل نه آهن محتشم

خون صید این زمین در پای این صیاد ریز

خفته در پای گل آن سرو ای صبا در جنبش آ

گل ز شاخ آهسته بیرون آر و بر شمشاد ریز

رو تو نقد خویش را در کوره حداد ریز