تابها دارم از آن زلف پریشان که مپرس

باز آشفته ام از خوی تو چندان که مپرس

از بتان حال دل گمشده می پرسیدم

خنده ای کرد نهان آن گل خندان که مپرس

در تب عشق به جان کندن هجران شده ام